Her işinde bakış açımızı genişleten çevremizle olan ilişkimizi sorgulatan JR. epik bir çalışmasıyla daha karşımızda. Louvre'un avlusunda kurguladığı The Secret of the Great Pyramid'e benzer bir optik yanılsamayla belirli bir noktadan bakan izleyiciyi Eyfel Kulesi'nin altındaki bir boşluğa çekiyor. Eyfel'in en güzel seyredilebildiği meydanlardan Le parvis des droits de l'homme'da konumlandırılan çalışma devasa bir yarığın içerisinde kalmış bir caddeyi ortaya çıkarıyor.

Bulunduğu kentleri sanal kumaşları ile kaplayan Londralı sanatçı Roosie Woods'un Grenoble Street Art Fest için hazırladığı duvar resimleri soyut formları ile hayal gücümüzü harekete geçirmeyi planlıyor. Akışkan, cam gibi hissettiren, sedefli bir dokuya sahipmiş gibi duran formlarıyla zihnimizle bizi başbaşa bırakan eser yapıların cephelerini, sanki, ışıltılı bir kumaşla kaplamış gibi duruyor. Canlılık katan ışıltılı tonların tercih edildiği eser soyut olduğu kadar gerçekçiliğe de göz kırpıyor. Université Grenoble Alpes tarafından davet edilen Woods "hayal gücünüzün özgürce dolaşmasına izin veren hareketli soyut formlar" olarak belirlenen iş tanımına bekleneni tam olarak vermiş desek fazla olmayacaktır. Festival kapsamında üç duvarı renklendiren sanatçı betonun soğuk, sert ve katı tavrını bir ucun sizi alıp sürükleyen bir akışkanlıkla kırmayı da başarmış. fotograflar: Andrea Berlese

Alıştığımız, sıradanlaştırdığımız, bilindik formların dışına çıkarak kendini ilginin odağına oturtan çalışmalardan biri Adam Parker Smith'in Crush serisi. Los Angeles'daki Hole Galeri'de sergilenen Crush sanatçının stilistik mizah anlayışını ve klasik biçimlerin geçerliliğine yönelik sürdürdüğü araştırmanın ürünü. Crush sanatçı için malzeme ve ölçek açısından anıtsal bir ayrılığı simgeliyor. 20 Ağustos'a kadar ziyaret edilebilen sergide Smith yedi eksenli indirgeyici bir robot desteğinde çalışan usta oymacıların elinden çıkmış 5 heykel ile yer alıyor. Antik dünyaya bir saygı da barındıran çalışmada sanatçı Belvedere'li Apollo, Cupid Triumphant, Bernini'nin David'i gibi eserleri radikal bir dokunuşla yeniden şekillendiriyor. Crush klasiklere olan bakış açımızı ve onlarla kurduğumuz ilişkiyi yabancılaştırma üzerinden tekrar sorgulatıyor. Sunduğu bu patika kabul gören ya da kabullenileni 1 metreküplük bloklarda yoğunlaştırarak stoklanabilecek, sevk edilebilecek ve ölçülebilecek türden formlara indirgiyor.

Bir sanat eserinin bugüne dek çekilmiş en büyük ve en ayrıntılı fotografını çekmek için yola koyulan

Stüdyo ve canlı kayıtlardan oluşan ,çoğu gün yüzüne çıkmamış parçalar içeren set 70 şarkı içeriyor. 4 saat'ten

Fransız hekeltraş Gregoire Scalabre sabır kelimesinin karşılığı olabilecek bir işe imza atmış. Deniz perisi Thetis'e bir övgü amacı güden L'ultime Métamorphose de Thétis (Thetis'in Sn Metamorfozları) adlı çalışmasında sanatçı birbirinden farklı 70.000 minyatür seramik vaz kullanmış. Her biri geleneksel yöntemler kullanılarak elde üretilen vazolar reçine ve köpükten oluşan bir altyapı üzerine monte edilmiş. Scalabre, 2 metre yükseklik ve 1.8 metre genişliğe sahip, çalışmasını belirlenmiş bir kalıp üzerine kurgulamak yerine tamamen doğaçlama yaparak kompozisyonunu özgür kılmayı tercih etmiş. Sanatçı fırından çıkan seramik vazocukları soğumalarının ardından içgüdüsel bir şekilde bir araya getirmiş ve eserin yüzeyinde ortak bir dil oluşturmalarını hedeflemiş.

2017 yılında New York'da sergilenen Ai Wei Wei yerleştirmesi Arch'ı Stockholm'de yer alan National Museum'un önünde sergilenmeye başladı. İlk olarak Good Fences Make Good Neighbours adlı bir Kickstarter projesi ile fonlanan yerleştirmede aktivist sanatçının bu sefer ki destekçisi ise Spotify'ın kurucusu Daniel Ek'in, dünyayı değiştiren fikirler için bir buluşma noktası olması içim kurduğu, vakfı Brilliant Minds olmuş. Dünyanın farklı bölgelerindeki sınırlarda sıkışıp kalmış tartışmaları ateşlemeyi ve yaşanan sorunları bir kez daha düşündürmeyi amaçlayan çalışmada Ai Wei Wei sınırları olmayan bir dünya hayalini 12 metre yüksekliğinde ve birbiri içine girmiş iki karakter tarafından yarılmış paslanmaz çelik heykeli ile bir kez daha ortaya koyuyor.

Pekin Yabancı Diller Üniversitesi'nin öğretim binaları arasında ziyaretçilerini karşılayan Endlessness adlı bu heykel üniversitenin 80. yılı için sanatçı Hu Quanchun tarafından tasarlandı. İletişim, bağlantı ve takas üzerine kurgulanan kamusal eser doğu-batı ekseninde bir kaç metrelik sapma ile yerleştirilmiş olan dikey yapıların algımıza yansıyan hizasızlığını kırmak adına yapıların ortasına konumlandırılmış. Dikey vurguyu kırmak için de yataylık tercih edilmiş. Blok halinde duran yapıların arasında yer alan Endlessness oval formuyla yapıların keskinliğini de yumuşatırken sarmal yapısıyla sonsuzluk, iletişim, bağlantı ve bir bir döngü içinde oluşu vurguluyor. Eser yukarı doğru çekilerek kemerli bir yapıya dönüşürken kendine de bir mekan yaratıyor ve çevresindekilere karşı davetkar bir yapıya bürünüyor. Bu davetkar karakterini de üniversitenin 101 dilde eğitim vermesinden dolayı 101 farklı dilde yazılmış led aydınlatmalı "merhaba" ile güçlendiriyor. Tanımladığı mekansal hacim ile katılımcısına deneyimsel bir mekan da sağlamış oluyor.

Üzerinden 24 saat geçmeden kardeş Liam'dan da bir tekli geldi.

Crosswalks ve Black Square gibi sıradışı kamusal sanat örneklerine imza atan sanatçı Gregory Orekhov Moskova'da bulunan Malevich Park'ta konumlandırılan Nowhere yeleştirmesi Beyaz Orman adlı bir arazi sanatı

Brooklyn merkezli heykeltraş Jordan Griska'dan sıradışı bir eser Wreck/Enkaz... 2. Dünya Savaşı'ndan kalma bir B-52 bombardıman uçağıyla hazırladığı Grumman Greenhouse anıtsal heykeli, 2009 tarihli Icarus'u ve 2014'te akrilik malzemeden tasarladığı Dolos adlı çalışmalara imza atan Griska "güzellik, teknoloji ve mühendisliğin ölüm ve gerçeklikle çarpıştığı" bir işe imza atmış. Bir kazaya karışmış şekilde manipüle edilmiş bie video oyununda oluşturulan lüks bir araba modeline dayanan Wreck iki yıllık bir sürecin eseri. Griska 12.000 ayna görünümlü çelik parçadan oluşan eserin "kusursuz materyalleri ve mükemmel geometrisi temsil ettiği gerçeğin acımasızlığı ile taban tabana zıtlık içerdiğini" belirtiyor.

Hayal etmemizi, yaratmamızı, uçmamızı ve hayal etmemizi sağlıyor" diyen Ferrer bunu el sanatları bilgisiyle

American Hostage, 1970'lerde Amerika'da yaşanan gerçek bir rehine krizini merkezine alıyor. Jon Hamm, Indianapolis'teki WIBC radyosunda çalışan deneyimli gazeteci Fred Heckman rolünde karşımıza çıkıyor. Heckman'ın canlı yayın programına bağlanan rehineci Tony Kiritsis (Giovanni Ribisi), elindeki rehineyi silahla tehdit ederek taleplerini kamuoyuna duyurmak istiyor. Yayının kesilmesi ya da sürdürülmesi konusunda haber merkezinde başlayan tartışma ise kısa sürede kontrol edilmesi güç bir krize dönüşüyor. Shawn Ryan ve Eileen Myers tarafından hazırlanan dizi, gerçek olayın yanı sıra medya, yayıncılık etiği ve kriz anında alınan kararların sonuçlarına da odaklanıyor. Kristoffer Polaha, William Jackson Harper, Mireille Enos ve Jonathan Tucker gibi isimlerin de rol aldığı American Hostage, sekiz bölümden oluşacak. Dizi 20 Eylül 2026'da MGM+ ekranlarında başlayacak ve 1 Kasım'da yayınlanacak final bölümüyle sezonu tamamlayacak.

ve Chuck Berry'nin siyah beyaz fotografları ve soyadları üzerinden bir göndermede bulunmasının bir saat

En son Benin kumsallarındaki çalışması ile satırlarımıza taşıdığımız, ülkemizde de Boğaziçi Chronicles'ın konuğu olarak Güney Kampüsü ve Haliç'te Beyond Walls projesinin İstanbul ayağında eserlerini görme fırsatı bulduğumuz "land art" önde gelen isimlerinden Saype Kenya'nın başkenti Nairobi'de. World in Progres adını verdiği proje Cenevre, New York ile birlikte Nairobi'deki Birleşmiş Milletler mezkezlerinde yer alan 3 ayaklı bir triptikin Kenya ayağı. Kendi içinde de üç bölüme ayrılan çalışma iki çocuk tarafından yaratılan ideal bir dünya tasviri. Biyolojik, doğal pigmentlerden yapılan biyobozunur boyalarla doğaya zarar vermeden yaptığı dev eserleriyle tanıdığımız Saype arazi üzerinde yarattığı modern freskiyle çocuklara bırakacağımız mirasa özen göstermemizi ve sorumluluklarımızı düşünmeye itiyor. 2020'de Cenevre'de başlayan World in Progress'in bu son ayağı 7500 metrekarelik bir alanı kaplıyor.

10 gündür herhangi bir paylaşımda bulunmadık, bulunamadık. Hala yapacak çok işimiz, saracak çok yaramız olsa da akıl sağlığımızı yitirmeden, yaşadığımız cehennem sürecinden sonra ufak ufak hayata dönmeye çalışmak için oturduk bugün bilgisayarımızın başına. Yazacak çok konu birikti bu süreçte. İlk paylaşımımızda satırlarımızda sıklıkla yer verdiğimiz Jr.'dan. Floransa'da bulunan Palazzo Strozzi'de sergilediği La Ferita'nın dahil olduğu "trompe l'oeil" enstalasyon serisinin devamı olan bu yeni eser Roma'da bulunan Fransız Büyükelçilik binası Palazo Farnese'nin cephesini süslüyor. Fasadın ötesini açılmış sanal bir yaradan bizlere sunan sanatçı 600 metrekarelik bu çalışmasında şu günlerde tadilatta olan Palazzo Farnese'yi bir hayal üzerinden ulaşılabilir kılıyor. Duvarların ardında kalanı, ortaya çıkarmak için kurgulanan ve bir nevi röntgencilik eylemini de içinde n bu serinin en yeni eseri iskele üzerine sahiplenmiş alüminyum üzerine basılmış görsellerden oluşuyor. İnşaat alanının güvenliğini sağlayan çitler üzerine sabitlenmiş vinil brandalarla tamamlanan çalışma bir gerçeklik tasviri olarak özetleniyor.

Amerikalı sanatçı Janet Echelman anıtsal yerleştirmesi ile Munich'in tarihi mekanlarından Odeonplatz'da Earthtime 1.26 adını verdiği çalışmasıyla çıktı karşımıza. 2019'da Hong Kong'da "gökten düşen bir heykel hayaliyle" yerleştirilen çalışma bu sefer Mercedez-Benz'in IAA Mobility 2021 etkinliğinin bir parçası olarak sunuldu. 2 ay boyunca meydanda yerini alan Earthtime 1.26 şehrin bu ikonik köşesini sanatsal bir mekana dönüştürmenin yanı sıra insanoğlunun kültürel ve fiziksel dünyaları arasındaki bağı sorguluyor. Amerika'da gerçekleştirilen ve ulusların bağlarını irdeleyen bir Bienal'le başlayan Earthtime serisinin devamı niteliğindeki eser sert malzemelerden inşa ettiğimiz şehirlerin ortasına yumuşak bir dokunuş da diyebiliriz. “Günlük şehir hayatının ortasında tefekkür anları bulma ihtiyacı hissediyorum” diyen Echelman çevremizde meydana gelen ince değişimlere dair farkındalığımızı artıran sakin bir duyusal deneyim anı yaratmayı hedefliyor. 2010 yılında Şili'de meydana gelen depremin ardından okyanus yüzeyinin aldığı şekilden formunu alan çalışma 360.000 düğümden oluşuyor. Geri dönüştürülebilen liflerden oluşan ağ 24x 21 metrelik bir alanı kaplıyor. Rüzgarla birlikte şeklini güncelleyen Earthtime 1.26 kentsel mekanla olan etkileşimimizi bir adım öteye taşırken duyusal deneyimlerimize de yeni bir perpektif katıyor. fotograflar: echelman.com

Fransız sanatçı Saype sekizinci ayağını geçtiğimiz aylarda İstanbul'da gerçekleştirdiği Beyond Walls projesinin onuncusunu Benin'in Ouidah ve Ganvie şehirlerinde gerçekleştirdi. Birbirini sıkıca kavramış iki kol ile dünyanın faarklı köşelerinde en büyük insan zincirini sembolize eden Saype birlik olmak, yardımlaşma, nezaket gibi kavramları sorguluyor. Tarihte yaşadığı onca acıya rağmen, ders almayıp arasına duvarlar ören insanoğluna birlikte yaşam çağrısında bulunan sanatçının son adresi Ouidah kumsalı ve Ganvie'nin kıyısında bulunduğu Nokoué gölü oldu. Ouidah'ı köle ticaretinde ana merkezlerden biri olmasından dolayı tercih eden sanatçı Ganvie'yi ise bu ticaretten kaçanların sığınma noktası olmasından dolayı seçmiş. Tamamen biyolojik, doğal pigmentlerden yapılan doğaya zarar vermeyen biyobozunur boyalar kullanan Saype iki yıllık süreçte üç kıtada, 37 çift eli 77.000 metrekareden fazla ayanı boyayarak mesajını veren Saype 700 litre boya kullanarak toplamda 1000 metrekareyi kaplayan 5 fresk oluşturmuş. fotograflar: Saype adına Valentin Flauraud

enstalasyonlarının aksine Fort Lauderdale'de bulunan bir konut projesine yerleştirilen heykel kalıcı bir kamusal sanat

Almanya'nın Kasım 2020 ve Mart 2021 arasında yakalandığı Covid-19'un ikinci dalgasını yaşadığı yaşadığı karanlık günlerde kendini Hamburg yakınlarındaki bir ormana atan fotografçı Jörg Gläscher yaşadığı endişeyi temel alan bir çalışmaya imza attı. Dalları keserek doğaya zarar vermek yerine ormanın zeminine düşmüş çürümeye yüz tutmuş dalları toplayarak gerçekleştirdiği dalga formundaki yerleştirmelerinin her birini fotografladıktan sonra yok eden sanatçı dalları bir sonraki yerleştirmesinde tekrar kullanmış. C19/18 adını verdiği çalışmasına dalganın tanımıyla başlamış Jörg Gläscher. “Dalga, bir sistemin durumundaki periyodik bir salınım veya bir defalık bozulma değişikliğidir” cümlesinden yola çıkan sanatçı Almanya gibi her açıdan büyük ve güçlü bir devleti bile hareketsiz hale getirebilen doğanın gücünü dalga formuyla görselleştirmiş. Ormanın derinliklerinde oluşan ve gitgide büyüyerek bizleri vurmaya gelen bir gücü yansıtan çalışma korkuyla başa çıkmanın verimli halini bulmayı araştıran ve korkunun nevrotik hale gelmemesini vurgulayan The Diary Complex adındaki bir serinin parçası. fotograflar: https://glaescher.de/